پکیج های تولید آب گرم



این پکیج ها علاوه بر اینکه بازدهی انرژی بالاتر و مصرف سوخت کمتری نسبت به موتورخانه مرکزی دارند موجب حذف لوله کشی های گسترده در ساختمان و همچنین مستقل شدن هر یک از واحدها از نظر گرمایش و تامین آب گرم مصرفی خواهد شد. پکیج های گرمایشی به لحاظ شکل قرارگیری و نصب به دو نوع پکیج زمینی دیواری تقسیم می شوند. پکیج های شوفاژ گازوئیل سوز و دوگانه سوز که از نوع پکیج های گرمایشی زمینی محسوب می شوند عمدتا در ویلاها و ساختمان های یک طبقه استفاده می شوند.

در فصول سرد سال، پکیج علاوه بر تامین آب گرم مصرفی باید آب رادیاتور و مدارهای گرمایشی را نیز تامین کند. در فصل تابستان وظیفه پکیج فقط تامین آب گرم بهداشتی و مصرفی می باشد. به عبارت دیگر هر زمان که نیاز به آب گرم باشد با باز کردن شیر آب گرم مصرفی پکیج به طور اتوماتیک مشعل را روشن می کند و هم زمان با قطع مصرف آب و بستن شیر آبگرم مشعل پکیج خاموش می شود که این کار از طریق برد الکترونیک پکیج کنترل می شود.

انواع پکیج دیواری و زمینی
پکیج های آزمایشی از نظر نوع سوخت مصرفی به 4 دسته مختلف تقسیم بندی می شود:

1.پکیج گاز سوز (دیواری و زمینی بدون صدا)

2.پکیج گازوئیل سوز (زمینی با قابلیت نصب در موتورخانه یا انباری خارج از واحد مسکونی)

3.پکیج دوگانه سوز (زمینی با قابلیت نصب در موتورخانه یا انباری خارج از واحد مسکونی)

4. پکیج برقی (دیواری و زمینی بدون صدا)

مزایای استفاده از پکیج شوفاژ دیواری گازی
1. استقلال کامل هر واحد مسکونی

2.عدم اشغال فضای مفید

3. سهولت در نصب، راه اندازی، سرویس و نگهداری

4.در دسترس بودن پکیج شوفاژ دیواری و امکان کنترل سیستم در داخل ساختمان

5.ایمنی بسیار بالا (به دلیل وجود سنسورهای آب گرم مصرفی و شوفاژ و سنسور دود)

6. تنظیم دما به میزان دلخواه

7. مصرف بهینه سوخت گاز، راندمان احتراق و تبادل حرارت بالا و در نتیجه کاهش هزینه گاز مصرفی

8. کارکرد آرام و بدون صدا

پارامترهای مهم انتخاب پکیج شوفاژ دیواری گازی
1.نحوه اجرای دودکش ساختمان (عمودی تا بام یا دارای مسیر افقی)

2.سطح زیربنا یا متراژ واحد مسکونی

3. مقدار آب گرم مصرفی مورد نیاز

4.تامین هوای تازه یا اکسیژن مورد نیاز برای احتراق سوخت مصرفی پکیج

طبق مبحث 17 مقررات ملی ساختمان حداقل متراژ قابل تایید جهت نصب پکیج شوفاژ در واحد آپارتمانی (مسکونی یا اداری) 64 متر مربع است. در غیر این صورت باید دریچه تامین هوای تازه جهت احتراق مناسب در محل نصب پکیج تعبیه شود. قطر مورد نیاز برای دودکش پکیج های بدون فن 15 سانتی متر می باشد. ولی در صورتی که سایز دودکش محل مورد نیاز شما کمتر از 15 سانتی متر باشد می توان از مدل های فن دار استفاده کرد. لازم به ذکر است این مدل پکیج شوفاژ دیواری که محفظه احتراق آن بسته است با استفاده از یک دودکش مخصوص دوجداره نصب خواهد شد و دارای یک فن جهت تخلیه محصولات حاصل از احتراق و همچنین مکش هوای مورد نیاز احتراق از فضای خارج محل نصب می باشد. به گونه ای که هوای مورد نیاز برای احتراق از لوله بیرونی دودکش وارد و دود حاصل از احتراق از لوله داخلی خارج شده و بدین ترتیب از هوای فضای داخل ساختمان استفاده نخواهد شد.

پارامترهای مهم انتخاب پکیج دیواری و زمینی
پکیج شوفاژ فن دار که دارای یک فن هوادهی در بخش اگزوز گازهای احتراق پکیج می باشند در شرایطی استفاده می شوند که یا پکیج در فضای باز (مانند بالکن و پاسیو) نصب شده باشد و یا بخشی از مسیر دودکش پکیج به صورت افقی (بیش از 30 سانتی متر) باشد. به همین دلیل پکیج دیواری فن دار معمولا به یک دودکش مخصوص دوجدار مجهز است که قطر جداره داخلی آن 6 سانتی متر بوده و دود دستگاه از طریق این لوله به خارج هدایت می شود. قطر جداره خارجی نیز برابر با 10 سانتی متر می باشد.

پکیج شوفاژ دو مبدله
پکیج هایی هستند که به دلیل دارا بودن دو مبدل حرارتی (یکی برای سیستم گرمایش رادیاتورها و یک مبدل برای تامین آب گرم مصرفی) جریان آب گرم در آنها پیوسته بوده که این موضوع کاهش رسوب در مبدل و همچنین افزایش تامین آب گرم را در پی خواهد داشت. پکیج شوفاژ دو مبدله در شرایطی مورد استفاده قرار می گیرد که یا آب ورودی دارای سختی (املاح زیاد) باشد و یا اینکه آپارتمان دارای زیربنایی بیش از 120 متر باشد.

برای محاسبه تقریبی ظرفیت پکیج شوفاژ مورد نیاز، متراژ واحد مسکونی را در عدد 150 کیلو کالری و متراژ واحدهای اداری را در عدد 100 کیلو کالری ضرب می کنیم. (زیرا واحدهای اداری مصرف آب گرم چندانی ندارند)

استفاده از یک پکیج گرمایشی برای دو واحد اداری که مصرف آب زیادی ندارند در صورت تناسب بین قدرت گرمایش پکیج با متراژ واحدهای مذکور و رعایت برخی تمهیدات فنی قابل انجام می باشد. اما در خصوص واحدهای مسکونی با توجه به محدودیت تامین آب گرم در پکیج ها و همچنین احتمال مصرف آب گرم همزمان در دو واحد مسکونی، نصب یک پکیج گرمایشی برای دو واحد مسکونی هر چند متراژ پایینی داشته باشد مناسب نیست.

برخی از مدل های پکیج های گرمایشی از سیستم حفاظت در برابر یخ زدگی بهره می برند که برای فعال بودن این سیستم نیاز است که در وهله اول پکیج به برق متصل باشد و سپس فشار آب داخل پکیج حداقل یک اتمسفر باشد و در نهایت گاز پکیج نیز وصل شود. مزیت چنین پکیج هایی مربوط به قابلیت نصب آنها در فضای باز و خارج از آپارتمان می شود.

امروزه در بسیاری از ساختمان ها سیستم تامین گرمایش واحدها شامل پکیج دیواری به علاوه فن کویل سقفی و یا پکیج دیواری به همراه داکت اسپلیت می شود. برای تامین هوای گرم در فصول سرد سال باید آب گرم پکیج قادر به رسیدن و حرکت در کویل فن کویل یا داکت اسپلیت باشد. در این صورت با توجه به اینکه هد یا فشار پمپ سیرکولاتور پکیج های دیواری محدود است باید محاسبه قطر لوله ها و انجام لوله کشی سیستم گرمایش از محل پکیج تا فن کویل یا داکت اسپلیت دقیقا طبق جدول لوله کشی سیستم های بسته و زیر نظر کارشناسان تاسیسات انجام بگیرد تا آب گرم قادر به رسیدن به فن کویل و داکت اسپلیت باشد.

@image

محل نصب پکیج دیواری گازی
1.بالای اجاق گاز و سایر وسایل گرمازا نباشد

2.فاصله دستگاه با دیوار مقابل حداقل یک متر باشد

3.حداقل فاصله با دیوار یا کابینت مجاور از دو طرف 15 سانتی متر باشد

4.حداقل فاصله از کف تا زیر پکیج 120 سانتی متر باشد

5. فاصله عمودی از کلاهک تعدیل دودکش پکیج تا دریچه دودکش باید حداقل 30 سانتی متر باشد

6.هرگز نباید کلاهک تعدیل پکیج دیواری را به دریچه دودکش داخل دیوار نصب کرد و باید حداقل 30 سانتی متر پایین تر از دریچه دودکش نصب شود. هر اندازه که بتوان دستگاه را نسبت به دریچه دودکش پایین تر نصب کرد بهتر خواهد بود زیرا افزایش فاصله پکیج به دریچه باعث زیاد شدن مکش دستگاه می شود.

7.در صورت نصب پکیج دیواری دودکش دار در داخل کابینت باید توجه کرد که دستگاه برای احتراق نیاز به اکسیژن کافی دارد؛ بنابراین حتما باید درب کابینت کرکره ای باشد تا پکیج بتواند اکسیژن مورد نیاز خود را از محیط دریافت کند.

@image



تجهیزات حرارت مرکزی
در ساختمان های متراژ بالا، نصب بخارهای گازسوز یا سیستم های حرارت موضعی در هر یک از فضاها، مشکلات زیادی را از لحاظ بهره برداری، لوله کشی گازرسانی گسترده در تمامی قسمت های ساختمان، نگهداری، استفاده از دودکش های متعدد و همچنین کیفیت کار به همراه دارد. استفاده از تجهیزات حرارت مرکزی در جلوگیری از این مشکلات بسیار موثر خواهد بود. در این تجهیزات، حرارت مورد نیاز ساختمان در مکانی به نام موتورخانه یا اتاق مکانیکی تولید خواهد شد و در مرحله بعدی این حرارت تولید شده، توسط یک سیال واسطه جذب می شود و بر حسب نیاز به فضاهای گوناگون هدایت خواهد شد. در این زمان با استفاده از دستگاه های پخش کننده گرما مانند یونیت هیتر، فن کویل و رادیاتور، گرمای سیال به محیط داده خواهد شد. این سیال واسطه ممکن است آب، هوا و یا بخار آب باشد. دقت داشته باشید که این سیستم توان تهویه، تغییر رطوبت و سرمایش را ندارد.

مقاله مرتبط


گرمایش

از گذشته دیر، تامین شرایط آسایش در محل زندگی مانند تامین دمای مناسب از جمله دغدغه های اصلی بشر به شمار می رفته است. از زمان های قبل تا به حال، همیشه گرمایش نسبت به سرمایش فرآیندی ساده تر بوده است.